Pamiętamy…

„Umarłych wieczność dotąd trwa, dokąd pamięcią się im płaci.”
(W.Szymborska)

 

Od wielu lat uczniowie wraz z nauczycielami, tydzień przed Dniem Zadusznym, odwiedzają groby zmarłych, którzy za życia związani byli z naszą szkołą. Jest już tradycją, że co roku uczniowie klasy pierwszej poznają miejsce pochówku patrona szkoły, Romana Turczynowicza i jego najbliższych. Uczniowie z pozostałych klas porządkują miejsca spoczynku nauczycieli, którzy zmarli w ostatnich latach i tych, którzy odeszli dawno  temu…

 

Miejsca pochówku niezapomnianych pedagogów i kolegów znajdują się na różnych nekropoliach. Poniżej podajemy krótkie informacje na ich temat oraz lokalizacje grobów. Postanowiliśmy zamieścić także informacje o wybitnych artystach baletu, których losy związane były z dziejami naszej szkoły, by ten szczególny dzień pamięci łączył pokolenia i wzmacniał poczucie więzi.

 

Cmentarz Stare Powązki

 

Roman Turczynowicz (1813-1882) – znakomity tancerz, choreograf i pedagog, patron naszej Szkoły. Pochowany jest z małżonką, Konstancją z domu Damse, pierwszą tancerką i pedagogiem oraz dziećmi: Marią i Leonardem (oboje byli aktorami) Kwatera 177/wprost 6/6 – wejście od Bramy IV, skręcić w lewo do litery Q.

 

Zygmunt Dąbrowski (1896-1973) – uczeń Michała Kuleszy i Jana Walczaka, w latach 1925-1939 pierwszy tancerz Teatru Wielkiego w Warszawie, w l. 1934-1944 prowadził prywatną szkołę tańca w Warszawie. Od 1950 roku, przez kilkanaście lat, uczył w warszawskiej szkole baletowej m. in.: Jerzego Barankiewicza, Dariusza Blajera, Łukasza Gruziela, Ireneusza Wiśniewskiego. Kwatera  212, rząd III, miejsce 29  –wejście od Bramy IV  w prawo do litery Y.

 

Feliks Krzesiński (1823-1905) – uczeń Maurice’a  Piona, znakomity solista charakterystyczny, świetny mazurzysta, który od 1853 był solistą w balecie petersburskim. Ojciec solistów baletu: Matyldy, Julii i Józefa Krzesińskich. Kwatera 11, rząd 3  (obok kościoła św. Boromeusza, nieopodal grobu Wieniawskiego, rodziców Chopina i Moniuszki).

 

Halina Szmolcówna (1892-1939) – uczennica Jana Walczaka, Enrico Cecchettiego; w latach 1911-1914  pierwsza solistka m.in. w All Star Imperial Russian Ballet oraz Imperial Russian Ballet. Do 1934 roku była primabaleriną w Teatrze Wielkim w Warszawie. kw.52, rz. 5, miejsce 31 – wejście od Bramy IV w prawo do litery U.

 

Irena Szymańska (1899-1981) –uczennica Janiny Rutkowskiej i Jana Walczaka. W latach 1919-1931 była primabaleriną w Teatrze Wielkim w Warszawie. Słynęła ze świetnej techniki, ale ceniona też była za wykonywane tańce charakterystyczne. W okresie międzywojennym prowadziła Prywatną Szkołę Tańca Artystycznego i Rytmiki, a w latach 1951-58 była pedagogiem w naszej szkole. Kw. 225, rz. II, miejsce 11. Od Bramy IV skierować się do litery O i po dojściu do kwatery 216 skręcić w prawo.

 

François-Gabriel Le Doux (1754-1823) – uczeń Gaetana Vestrisa, tancerz Opery Paryskiej. Nauczyciel baletu w szkole Antoniego Tyzenhauza w Postawach. Od 1785 był baletmistrzem zespołu Tancerzy Narodowych Jego Królewskiej Mości, dla którego stworzył wiele baletów. W 1801 roku zorganizował własną szkołę baletu w Warszawie, a jego uczniowie występowali na scenie Teatru Narodowego. Katakumby rz. 185, miejsce 4.  Od Bramy I lub II naprzeciwko kościoła św. Boromeusza, równolegle do Alei Zasłużonych.

 

Cmentarz Bródnowski

 

Florentyna Puch-Kilińska  (1920-2001) i Zbigniew Kiliński (1919-1993) – uczniowie m.in. Piotra Zajlicha. Występowali w zespole Feliksa Parnella, w balecie Teatru Wielkiego i Polskim Balecie Reprezentacyjnym, gdzie Kiliński był solistą. Po wojnie oboje występowali w Operze Warszawskiej i uczyli tańca w szkole baletowej. Zbigniew Kiliński był znakomitym tancerzem charakterystycznym i świetnym mazurzystą. Aleja 49 D, rz. 4, miejsce 24.

 

Leon Wójcikowski (1899-1975) – uczeń Aleksandra Gillerta i Jana Walczaka. Wybitny tancerz charakterystyczny, solista Baletów Rosyjskich Diagilewa, w 1938/39 dyrektor artystyczny i choreograf Polskiego Baletu Reprezentacyjnego. W czasie okupacji kierował warszawską szkołą baletową. Po 1945 był choreografem w Poznaniu i Warszawie, gdzie w latach 1952-1960 uczył tańca i piastował funkcję kierownika artystycznego w warszawskiej szkole baletowej. Aleja 63 B, rz. 3, miejsce 6.

 

Raisa Kuzniecowa (1907-1994) – uczennica Władimira Tichomirowa. Solistka m.in.: Ballet Russe de Monte Carlo i Kirsova Ballet. Wojnę spędziła w Australii, gdzie wraz z tancerzami warszawskimi: Walerym Szajewskim (mężem artystki) i Edwardem Sobiszewskim  założyła w 1942 Polish-Australian Ballet i szkołę baletową.  W 1958 przyjechała z W. Szajewskim do Polski, gdzie pełniła funkcję kierownika baletu i pedagoga w Operze Warszawskiej, a w latach 1962-77 uczyła tańca klasycznego w warszawskiej szkole baletowej. Kw. 18  A, rz. 1, m. 11.

 

Cmentarz w Wilanowie (u zbiegu ulic Wiertniczej i Wilanowskiej)

 

Barbara Olkusznik (1942-1994) – absolwentka warszawskiej szkoły baletowej. Znakomita solistka Teatru Wielkiego w Warszawie, często występująca w duecie ze Stanisławem Szymańskim.

 

Wojciech Wiesiołłowski (1939-1995) – absolwent warszawskiej szkoły baletowej. Pierwszy solista Teatru Wielkiego w Warszawie, Baletu XX Wieku Maurice’a Béjarta, Baletów Marsylskich Rolanda Petita i Boston Ballet. Wybitny baletmistrz i pedagog zapraszany do współpracy przez prestiżowe zespoły baletowe.

 

W Skolimowie znajduje się cmentarz,  na którym pochowani są artyści, którzy mieszkali w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich. Do grona spoczywających tam artystów baletu należą między innymi:

Barbara Bittnerówna – Finze (1924-2018) – uczennica Zygmunta Dąbrowskiego. Primabalerina Opery Poznańskiej i Warszawskiej, a później także Operetki Warszawskiej.

 

Irena Jedyńska- Szajewska (1904-1987) – uczennica Janiny Rutkowskiej, Jana Walczaka i Piotra Zajlicha. Występowała w Baletach Rosyjskich i jako solistka w zespole Waltera Mocchiego. W l. 1924-1931 primabalerina w Teatrze Wielkim w Poznaniu, od 1932 primabalerina w Teatrze Nowości w Warszawie. Po wojnie występowała w Operze Warszawskiej.  W latach 1954-57 uczyła tańca klasycznego w warszawskiej szkole baletowej. Kolejne lata spędziła jako pedagog w teatrach muzycznych i w zespole „Mazowsze”.

 

Witold Gruca (1927-2009) – uczeń Barbary Karczmarewicz, Janiny Strzembosz i Leona Wójcikowskiego, pierwszy solista Opery Warszawskiej i uznany choreograf, związany ze sceną Teatru Wielkiego w Warszawie.